بهار يعني رويش، يعني رسيدن، يعني بيداری....

و بهار هرسال تو ميايي تا شادترين لحظه ها را نويد دهي. روييدني و رسشي و بيداريي نو.

بهار امسال بي درنگ آمد و لحظه لحظه اش با سرعتي باور نكردني سپري شد تا هشت فرورديني

ديگر ...

امروز و فردا و روزهاي ديگر از پي هم مي آيند و آينده را به حال نزديك و نزديكتر مي كنند و احساس

پرنوسان قلبم همچون نبضي تپنده فراز و فرود مي گيرد. شايد هر روز ميلاد تو باشد و شايد اين

روز تقويمي تنها عددي باشد به رسم يادبود...

ميلاد تو خاطره توست و ردي كه تا ابد بر سينه ام و در پيچ و خم احساس متلاطمم حك شده است.

احساسي ستودني از رايحه دستهاي هنوز چرب من، از گرمي دستي كه مامن تنهاييست و از اعجاز

طرح هايي بر كاغذ سفيد كه وراي هر عشق پرشور زميني قداست احساس و انديشه يك انسان را

گوياست و هر طرح منشا الهام و مبدايي براي نفوذ به جهاني نو و انديشه اي نو...

خوب ميدانم احساسم نه از جنس متعارف باب روز كه بيشتر به مرده پرستي مي ماند. اما ميدانم

كه ميداني راست ميگويم كه هر روز ميلاد توست اگر سبز باشي و رويان. اگر ايمان به زندگي و به

حقيقت را ازدست ندهي و به روشني فرداها...

ميلاد سبزت مبارك ميناي خوبم